21 praktycznych wskazówek, jak mądrze inwestować i powiększać zawartość swojego portfela...
Od chwili wydania poprzednich moich dwóch publikacji minęły blisko dwa lata.
Na rynkach finansowych wiele się w tym czasie wydarzyło. Ostatnie trzy lata to prawdziwy boom na krajowym rynku funduszy inwestycyjnych oraz hossa na giełdzie.
Począwszy od połowy 2007 roku, obserwujemy natomiast spadki, a inwestorzy przyzwyczajeni do zysków ponieśli i nadal ponoszą straty. Czas łatwych zysków rzędu 50% rocznie i więcej, jakie dawały jeszcze rok temu niektóre fundusze inwestycyjne, minął. Obecna nerwowa atmosfera nie daje jasnej odpowiedzi, kiedy nadejdzie poprawa koniunktury i kursy akcji ruszą w górę.
Zgodnie z powiedzeniem, że po każdej burzy przychodzi słońce, rynek również odzyska swoją formę. Po ogromnej wyprzedaży na giełdzie i spadkach wartości jednostek funduszy inwestycyjnych przyjdzie czas wzrostów. Zyski rzędu 50% rocznie będą znów do osiągnięcia, a kursy dobrze wybranych spółek giełdowych będą rosły o 100% rocznie i więcej.
Rok 2008, a przynajmniej jego pierwsza połowa, będzie należał do tych słabszych. Skutki kryzysu na rynku amerykańskich kredytów hipotecznych przetaczają się przez giełdy całego świata, a straty z jego tytułu liczone są w dziesiątkach miliardów dolarów. Rząd amerykański robi, co może, aby złagodzić jego skutki. Na efekty tych działań trzeba będzie poczekać. Nie warto jednak czekać bezczynnie.
Warto wykorzystać ten trudny okres na naukę. Z roku na rok poszerza się paleta produktów dostępnych dla klientów instytucji finansowych. Warto być na bieżąco, aby skorzystać, jak tylko poprawi się koniunktura. Wiedza finansowa jest bardzo ważna w obecnych czasach i z całą pewnością nigdy nie jest jej za wiele.
Koniunktura wróci, o to można być spokojnym. Pozostaje pytanie, czy wróci ona na dobre za pół roku, czy może za półtora. Tak czy inaczej, nasze ciężko zarobione pieniądze powinny na nas pracować cały czas. Jeśli nie można dużo zarobić, to przynajmniej zadbajmy o to, aby pieniądze nie traciły na wartości, a okres gorszej koniunktury warto wykorzystać na uporządkowanie naszych finansów osobistych.
Chcesz na kogoś liczyć, licz na siebie
To znane powiedzenie jest wyjątkowo trafne, jeśli odniesiemy je do kwestii zapewnienia sobie godziwej emerytury na starość. W prasie regularnie pisze się o konieczności odkładania pieniędzy na przyszłą emeryturę, gdyż ta z ZUS-u będzie głodowa.
OFE, czyli otwarte fundusze emerytalne, powstały w celu stworzenia II filaru systemu ubezpieczeń, z którego w przyszłości otrzymamy świadczenia emerytalne (oprócz tych z ZUS-u).
Patrząc jednak na uzyskiwane przez OFE wyniki inwestycji, zwłaszcza za rok 2007, można być pełnym obaw co do wysokości owych świadczeń. Jedno jest pewne — zarabiają OFE i ich zarządzający, naliczając sobie wysokie opłaty od każdej wpłaconej przez nas złotówki.
Kiedy jednak spojrzymy na wyniki inwestycji w 2007 r., okazuje się, że średni zysk dla OFE wyniósł zaledwie 5,7% rocznie, co po odjęciu inflacji w wysokości 4,1%, jaką mieliśmy w kwietniu br., daje nam niecałe 2% zysku. Trudno tu więc mówić o powiększeniu naszych oszczędności w OFE. Choć rok 2007 był pod tym względem wyjątkowo słaby, trzeba sobie uczciwie powiedzieć, że na przestrzeni ostatnich trzech lat OFE wypracowywały zyski rzędu 10% rocznie — i to w warunkach panującej na GPW hossy oraz wysokiego wzrostu gospodarczego. Podczas pogorszenia koniunktury i spadków na giełdzie zyski OFE są symboliczne. Trudno liczyć na nieustającą hossę i wzrost PKB 5–6% przez kolejnych 20–30 lat, czyli okres, jaki pozostaje do emerytury młodszym uczestnikom OFE.
Wszystko to razem sprawia, że wizję dobrobytu przyszłych emerytów i odpoczynku na leżaku w ciepłych krajach, jaką kusiły nas spoty reklamowe OFE kilka lat temu, można dziś uznać za tani chwyt. Nie ma co spodziewać się kokosów z OFE. Optymistyczne szacunki mówią o tym, że przyszła emerytura z OFE stanowić będzie 20% przeciętnego wynagrodzenia.
Dodając do tego 40–50%, które otrzymamy z ZUS, otrzymujemy ledwie 2/3 przeciętnego wynagrodzenia — i to przy założeniu utrzymania względnie dobrej koniunktury gospodarczej.
Na rynkach finansowych wiele się w tym czasie wydarzyło. Ostatnie trzy lata to prawdziwy boom na krajowym rynku funduszy inwestycyjnych oraz hossa na giełdzie.
Począwszy od połowy 2007 roku, obserwujemy natomiast spadki, a inwestorzy przyzwyczajeni do zysków ponieśli i nadal ponoszą straty. Czas łatwych zysków rzędu 50% rocznie i więcej, jakie dawały jeszcze rok temu niektóre fundusze inwestycyjne, minął. Obecna nerwowa atmosfera nie daje jasnej odpowiedzi, kiedy nadejdzie poprawa koniunktury i kursy akcji ruszą w górę.
Zgodnie z powiedzeniem, że po każdej burzy przychodzi słońce, rynek również odzyska swoją formę. Po ogromnej wyprzedaży na giełdzie i spadkach wartości jednostek funduszy inwestycyjnych przyjdzie czas wzrostów. Zyski rzędu 50% rocznie będą znów do osiągnięcia, a kursy dobrze wybranych spółek giełdowych będą rosły o 100% rocznie i więcej.
Rok 2008, a przynajmniej jego pierwsza połowa, będzie należał do tych słabszych. Skutki kryzysu na rynku amerykańskich kredytów hipotecznych przetaczają się przez giełdy całego świata, a straty z jego tytułu liczone są w dziesiątkach miliardów dolarów. Rząd amerykański robi, co może, aby złagodzić jego skutki. Na efekty tych działań trzeba będzie poczekać. Nie warto jednak czekać bezczynnie.
Warto wykorzystać ten trudny okres na naukę. Z roku na rok poszerza się paleta produktów dostępnych dla klientów instytucji finansowych. Warto być na bieżąco, aby skorzystać, jak tylko poprawi się koniunktura. Wiedza finansowa jest bardzo ważna w obecnych czasach i z całą pewnością nigdy nie jest jej za wiele.
Koniunktura wróci, o to można być spokojnym. Pozostaje pytanie, czy wróci ona na dobre za pół roku, czy może za półtora. Tak czy inaczej, nasze ciężko zarobione pieniądze powinny na nas pracować cały czas. Jeśli nie można dużo zarobić, to przynajmniej zadbajmy o to, aby pieniądze nie traciły na wartości, a okres gorszej koniunktury warto wykorzystać na uporządkowanie naszych finansów osobistych.
Chcesz na kogoś liczyć, licz na siebie
To znane powiedzenie jest wyjątkowo trafne, jeśli odniesiemy je do kwestii zapewnienia sobie godziwej emerytury na starość. W prasie regularnie pisze się o konieczności odkładania pieniędzy na przyszłą emeryturę, gdyż ta z ZUS-u będzie głodowa.
OFE, czyli otwarte fundusze emerytalne, powstały w celu stworzenia II filaru systemu ubezpieczeń, z którego w przyszłości otrzymamy świadczenia emerytalne (oprócz tych z ZUS-u).
Patrząc jednak na uzyskiwane przez OFE wyniki inwestycji, zwłaszcza za rok 2007, można być pełnym obaw co do wysokości owych świadczeń. Jedno jest pewne — zarabiają OFE i ich zarządzający, naliczając sobie wysokie opłaty od każdej wpłaconej przez nas złotówki.
Kiedy jednak spojrzymy na wyniki inwestycji w 2007 r., okazuje się, że średni zysk dla OFE wyniósł zaledwie 5,7% rocznie, co po odjęciu inflacji w wysokości 4,1%, jaką mieliśmy w kwietniu br., daje nam niecałe 2% zysku. Trudno tu więc mówić o powiększeniu naszych oszczędności w OFE. Choć rok 2007 był pod tym względem wyjątkowo słaby, trzeba sobie uczciwie powiedzieć, że na przestrzeni ostatnich trzech lat OFE wypracowywały zyski rzędu 10% rocznie — i to w warunkach panującej na GPW hossy oraz wysokiego wzrostu gospodarczego. Podczas pogorszenia koniunktury i spadków na giełdzie zyski OFE są symboliczne. Trudno liczyć na nieustającą hossę i wzrost PKB 5–6% przez kolejnych 20–30 lat, czyli okres, jaki pozostaje do emerytury młodszym uczestnikom OFE.
Wszystko to razem sprawia, że wizję dobrobytu przyszłych emerytów i odpoczynku na leżaku w ciepłych krajach, jaką kusiły nas spoty reklamowe OFE kilka lat temu, można dziś uznać za tani chwyt. Nie ma co spodziewać się kokosów z OFE. Optymistyczne szacunki mówią o tym, że przyszła emerytura z OFE stanowić będzie 20% przeciętnego wynagrodzenia.
Dodając do tego 40–50%, które otrzymamy z ZUS, otrzymujemy ledwie 2/3 przeciętnego wynagrodzenia — i to przy założeniu utrzymania względnie dobrej koniunktury gospodarczej.
Czy czujesz, że coraz Czy czujesz, że coraz więcej zarabiasz? To pytanie może wydawać się podchwytliwe, bowiem prasa, telewizja i Internet regularnie informują o tym, jak to Polacy coraz lepiej zarabiają. GUS wyliczył, że średnia pensja w kwietniu 2008 r. wzrosła o 12,6% w stosunku do kwietnia 2007 r.
Jeśli uwzględnimy inflację w wysokości 4%, wysoki wzrost cen żywności, wzrost opłat za gaz, prąd, benzynę itp. — okaże się, że nasze pensje nie tylko nie wzrosły, a realnie wręcz zmalały. Mam tu na myśli 90% Polaków, którzy zarabiają ok. 2 tys. zł miesięcznie lub mniej. Dla nich wzrost pensji o 10–12% jest niezauważalny.
Koszty utrzymania będą rosnąć. Wystarczy spojrzeć na ceny energii. Choć trudno w to uwierzyć, eksperci zgodnie twierdzą, że energia musi drożeć, bo jest kilkanaście procent tańsza niż u naszych zachodnich sąsiadów. O tym, że zarabiają oni 3–4 razy więcej niż Polacy, już się zapomina. Wzrost cen tłumaczy się dostosowywaniem do cen UE i do limitów emisji CO2. Prognozy mówią o tym, że w 2012roku 1 MWh energii na rynku hurtowym kosztować może nawet 260 zł, czyli prawie dwa razy więcej niż obecnie („Puls Biznesu”, 24.01.2008).
Do czego zmierzam?
Do tego, że podwyżki płac są zbyt małe, aby były odczuwalne.
Byłyby, jeśli przyjęlibyśmy, że inflacja wynosi 0% i ceny wszystkich towarów i usług — bez wyjątku — również nie wzrastają. W praktyce jest to mało prawdopodobne. Musiałaby nastąpić deflacja i załamanie koniunktury, aby towary taniały ze względu na brak popytu na nie ze strony klientów. Tyle że wówczas nie mogłoby być mowy o masowych podwyżkach, a raczej o zwolnieniach pracowników i licznych bankructwach.
Wysoki wzrost gospodarczy, jaki mieliśmy w ostatnich latach, nie jest wieczny. Pojawiają się pierwsze oznaki zadyszki gospodarki, jak choćby dane z kwietnia o spadku dynamiki w produkcji przemysłowej czy spadku tempa zaciągania kredytów mieszkaniowych. Rosnące stopy procentowe dają o sobie znać. To wszystko widzą również zagraniczne instytucje finansowe (Unicredit, EBOiR), obniżając prognozy tempa wzrostu PKB na najbliższe lata do 4,4%–4,7%, co oznacza spadek o prawie 2% wobec roku 2007. Taki spadek to z kolei dużo mniejsze wpływy do kasy państwa, a to — jak wiadomo — nie wróży dobrze dla statystycznego Polaka. O realizację obietnic podwyżek płac w sferze budżetowej czy obniżkę podatku może być znacznie trudniej niż dzisiaj.
Rządy Rządy się zmieniają, a problemy pozostają
Naiwnym jest ten, kto liczy na znaczną poprawę warunków życia i dobrobytu, zdając się tylko na działania kolejnych rządów. W myśl powiedzenia, że z pustego i Salomon nie naleje, żaden rząd nie poprawi szybko warunków życia Polaków. Co ważniejsze, rządy się szybko zmieniają, a problemy pozostają. Dlatego trzeba samemu dbać o własne finanse, nie czekając na działania polityków. W przeciwnym razie w przyszłości dołączymy do milionów emerytów pobierających głodowe świadczenia i skazanych na wsparcie rodziny oraz pomocy społecznej. Taka wizja mocno odbiega od podróży po świecie i wypoczynku na leżaku po przejściu na zasłużoną emeryturę.
Na szczęście instytucje finansowe tworzą nowe usługi pozwalające coraz lepiej dbać o nasze finanse. By jednak z nich skorzystać, trzeba o nich wiedzieć i, co równie ważne, znać zasady ich działania. W celu przedstawienia najważniejszych z nich powstała niniejsza publikacja.
Tomasz Bar
Opinie na temat ebooka
2009-03-20 Dariusz Mizgier
Książka podpowiada szereg możliwości, rozszerza moje wiedzę w tej tematyce.
2009-02-18 Mariusz Chodysz
Jestem producentem złotych telefonów komórkowych w firmie Goldvish w Szwajcarii,oraz inwestorem w Polsce. Jest to bardzo wartościowa lektura zawierająca wiele cennych wskazówek dotyczących większości dziedzin inwestowania i skutecznego pomnażania kapitału.Autor znakomicie odzwierciedla sytuacje rynkowa przedstawiając główne podstawy,które powinien znać każdy początkujący inwestor,aby unikać błędów oraz wybrać rodzaj inwestycji w której będzie mógł osiągnąć jak największe zyski. Polecam
2009-02-12 Seweryn Gajda
Pracownik działu logistyki . Książka bardzo fajnie i prosto napisana. Pomoże każdemu jak zainwestować i zadbać o swoje pieniądze.
